"در ایران استفاده از لیوان و گیلاس بلوری متداول نیست.نوشابه ها را در قدح های بزرگ ریخته و کنار آن قاشق های چوبی (شبیه ملاقه) ظریف و زیبایی که دسته آن ها قریب ۳۰سانتی متر طول دارد بر سر سفره می گذارند.هر قدح قاشقی به همراه دارد و قاشق ها ظرفیت های متفاوتی دارند."
(سفرنامه دروویل٬اوایل قرن۱۹ میلادی)
یکی از صنایع دستی رایج و پر رونق در خوانسار قاشق تراشی بوده است.به واسطه وفور چوب و عدم استفاده از قاشق و چنگال فلزی در قدیم٬صنعت قاشق تراشی در این شهر از اهمیت و رونق بسیاری برخوردار بوده است.در قدیم قاشق های بزرگی برای نوشیدن مایعات از جنس چوب گلابی ساخته می شد که بسیار ظریف و پر گنجایش بوده و دسته آن به شکل دست٬ به کفه متصل می شد و به این مناسبت به قاشق دست دلبری معروف بوده است.روی برخی از آن ها اشعار مناسبی نوشته می شد٬از قبیل:
تیشه ها خوردم به سر فرهاد وار
تا رسیدم بر لب شیرین یار
در حال حاضر با وجود آن که استفاده از این قاشق ها منسوخ شده است هنوز به میزان بسیار محدود تولید آن ادامه دارد.
بر روی در انبوهی از منبت کاری کم عمق با نقوش اسلیمی و ختایی٬با یک نسبت برابر٬ ملاحظه می شود.
