نزدیک روستای تیجن به فاصله ی کمی از گلپایگان، در مسیر بزرگ راه بغداد در دامنه تپه ای قبرستانی قدیمی وجود دارد. در میان قبرها سکویی است که زیر بنای ان از سنگهای بزرگی که به طور خشتی تراشیده شده، تشکیل گردیده است. بر روی این سکو منبر عجیبی وجود دارد که از سنگ یکپارچه تشکیل شده است. نزدیک این منبر ابتدایی محرابی وجود دارد که از روی سبک تزیین ان تاریخ قرن 13 میلادی یا هفت هجری قابل نسبت بدان است. خود مسجد از میان رفته است و مطابق کرانه و محیط سکو مسجد به صورت تالاری چهار گوش بوده است. بنای مسجد از گل رس ساخته شده و دارای بامی بوده که روی تیرهای چوبی تخت به ابعاد 6 متر در 8 متر، ساخته شده است.

(بخشی از مقاله فرانسوی ماکسیم سیرو در مورد مساجد اصفهان)