برای ادیب خوانساری و سحر صدایش

مرغی از اقصای ظلمت پر گرفت/ شب، چرایی گفت و خواب از سر گرفت

مرغ، وایی کرد، پر بگشود و بست/ راهِ شب نشناخت، در ظلمت نشست

من همان مرغم، به ظلمت باژگون/ نغمه اش وای، آب خوردش جوی خون

دانه اش در دام تزویر فلک/ لانه بر گهوارۀ جنبانِ شک

لانه می جنبد وز او ارکانِ مرغ/ ژیغ ژیغش می خراشد جانِ مرغ

ای خدا گر شک نبودی در میان/ کی چنین تاریک بود این خاکدان؟

گر نه تن زندان تردید آمدی/ شب پر از فانوس خورشید آمدی

من همان مرغم که وای آواز او/ سوز مأیوسان همه از ساز او

او ز شب در وای و شب دلشاد از اوست/ شب، خوش از مرغی که در فریاد اوست

گاه بالی می زند در قعر آن/ گاه وایی می کشد از سوز جان

خود اگر شب سرخوش از وایش نبود/ لاجرم این بند بر پایش نبود

وای اگر تابد به زندانبان ریش/ آفتاب عشقی از محبوس خویش

من همان مرغم، نه افزونم نه کم/ قایقی سرگشته بر دریای غم

گر امیدم پیش راند یک نفس/ روح دریایم کشاند باز پس

گر امیدم وا نهد با خویشتن/ مدفن دریای بی پایان و، من!

ور نه خود بازم نهد دریای پیر/ گو بیا، امید! و پارویی بگیر!

خود نه از امید رَستم نی ز غم/ وین میان خویش دست و پایی می زنم

من همان مرغم گه پر بگشود و بست/ ره ز شب نشناخت، در ظلمت نشست

نه ش غم جان است و نه ش پروای نام/ می زند وایی به ظلمت، والسلام